سیر نمیشوم ز تو ای مه جان فزای من        جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من

با ستم و جفا خوشم گر چه درون آتشم        چونک تو سایه افکنی بر سرم ای همای من

مولانا

نک نکته ها از آسمان ، از تار و پود کهکشان.آمد سحرگاهان صدا، نه یک صدا چندان نواکه ای نور نور رهروان، زنجیرها را بشکنید.ایزد تماشا می کند ، نادان حاشا می کندرو پرده ها را بردارید، دیوارها را بگسلیداندی